narzędzia wsparcia samodzielności osób niepełnosprawnych

STANDARD FUNKCJONOWANIA WTZ

Platforma konsultacyjna

STANDARD FUNKCJONOWANIA WTZ

WEŹ UDZIAŁ W KONSULTACJACH
PRZESŁANEK OPRACOWANIA STANDARDU FUNKCJONOWANIA WARSZTATÓW TERAPII ZAJĘCIOWEJ
ORAZ ZAŁOŻEŃ ROZDZIAŁÓW 1-3 STANDARDU

Szanowni Państwo,

przedstawiamy do konsultacji Przesłanki opracowania standardu funkcjonowania warsztatów terapii zajęciowej oraz trzy pierwsze rozdziały Standardu funkcjonowania WTZ. Do dokumentów można odnieść się pisemnie, poprzez udzielenie odpowiedzi na niżej wskazane pytania.język migowy: język migowy

Przed przystąpieniem do konsultacji zapoznaj się z:

  • Zakresem Standardu funkcjonowania Warsztatów Terapii Zajęciowej (pobierz załącznik)
  • Przesłankami opracowania standardu funkcjonowania warsztatów terapii zajęciowej (pobierz załącznik)

 

Prosimy o wypełnienie poniższego formularza

UWAGA: Należy uzupełnić wskazane na czerwono pozycje w formularzu.

Chcę się wypowiedzieć na temat:

Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Ważne informacje o warsztatach terapii zajęciowej

W dokumentach prawnych jest napisane,
że osoby z niepełnosprawnością mają prawo:
do niezależnego życia,
do pracy,
do życia w społeczności lokalnej
do dobrego wsparcia.

 

Czasami w warsztatach terapii zajęciowej
nie ma dobrych zajęć dla osób z niepełnosprawnościami.

Trzeba to zmienić.
Trzeba napisać zasady dla pracowników
warsztatów terapii zajęciowej.
Jak traktować osoby z niepełnosprawnością.
Jakie zajęcia są potrzebne osobom z niepełnosprawnością.

 

Warsztaty Terapii Zajęciowej są potrzebne
osobom z niepełnosprawnością.
W warsztatach uczestnicy uczą się
jak być samodzielnym i znaleźć pracę.

Uczestnicy uczą się umiejętności społecznych i zawodowych.

Umiejętności społeczne to na przykład:
rozmawianie, odpowiednie zachowanie w różnych miejscach,
samodzielne decydowanie o sobie.

Umiejętności zawodowe to na przykład:
szybkie pisanie na komputerze,
dokładne sprzątanie łazienki,
zmywanie naczyń.

W niektórych warsztatach nie ma dobrych zajęć
dla osób z niepełnosprawnością.

W takich warsztatach uczestnicy nie uczą się samodzielności.
Uczestnicy nie uczą się pracować i nie mogą iść do pracy.

 

Każdy uczestnik warsztatu powinien mieć swój
Indywidualny Program Rozwoju.

Indywidualny Program Rozwoju to dokument
w którym pracownicy piszą
co umie robić uczestnik warsztatu.

 

Każdy pracownik warsztatów musi znać
Indywidualnym Programie Rozwoju uczestnika.
Pracownik musi wiedzieć jak uczyć
uczestnika nowych umiejętności.

 

Pracownicy warsztatów powinni wspierać
osoby z niepełnosprawnością,
żeby same podejmowały decyzje.

 

Niektóre osoby nie potrafią mówić.
Dla nich pracownicy powinni mieć specjalne
tablice do komunikacji.
Tablice do komunikacji to takie książki
w których są rysunki albo litery.
Uczestnik może pokazać na nich co chce powiedzieć.

Pracownicy warsztatów terapii zajęciowej
potrzebują uczyć się nowych umiejętności.
Pracownicy powinni mieć różne szkolenia.
Na przykład szkolenia na trenerów pracy,
szkolenia dla kadry o wspieraniu niezależnego życia
osób z niepełnosprawnością.

 

W warsztatach terapii zajęciowej powinny być
odpowiednie sprzęty. Na przykład dobre komputery,
dobre narzędzia, sprzęty kuchenne.

 

Warsztaty powinny mieć tyle pieniędzy,
żeby wystarczyło na dobre zajęcia
dla osób z niepełnosprawnościami.

 

Osoby z niepełnosprawnościami potrzebują:

- asystenta osobistego w warsztacie

- dobrych instruktorów terapii zajęciowej

- łatwego przejścia z warsztatu do pracy
- łatwego przejścia z pracy do warsztatu

- wspierania w znalezieniu pracy i w czasie zatrudnienia.

W załączniku “Przesłanki opracowania standardu funkcjonowania warsztatów terapii zajęciowej” zostały umieszczone informacje dotyczące opracowania Standardu funkcjonowania WTZ.

Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Warsztaty terapii zajęciowej są ważne
dla osób z niepełnosprawnościami.

Pracownicy warsztatów zajmują się sprawami
osób z niepełnosprawnością.

W warsztatach terapii zajęciowej są różne pracownie.
W warsztatach pracują różne osoby. Na przykład

terapeuta zajęciowy, pracownik socjalny, logopeda, rehabilitant.
Pracownicy zajmują się terapią i rehabilitacją
osób z niepełnosprawnością.
W warsztatach osoby z niepełnosprawnością,
uczą się i przygotowują do pracy.
W warsztatach uczestnicy są bardziej samodzielni.
Mogą sami załatwiać swoje sprawy i jeździć autobusami.

Samodzielne załatwianie spraw jest ważne
dla osób z niepełnosprawnością i dla ich sąsiadów.

Sąsiedzi widzą, że osoby z niepełnosprawnością
potrafią same załatwiać sprawy i lepiej o nich myślą.

Warsztaty pomagają osobom z niepełnosprawności
uczestniczyć w wydarzeniach i imprezach w mieście.

Na schemacie poniżej przedstawiono umiejscowienie WTZ w systemie ogółu działań na rzecz włączenia społecznego osób z niepełnosprawnościami.

Widoczne jest usytuowanie WTZ pomiędzy kilkoma dużymi obszarami działania – pomocą społeczną, rynkiem pracy, ekonomią społeczną, edukacją i systemem opieki zdrowotnej. WTZ działa w każdym z wymienionych obszarów i każdy z tych obszarów ma wpływ na działanie WTZ. To pokazuje złożoność zadań warsztatów. Pokazuje też specyficzny problem WTZ – usytuowanie na pograniczu wielu obszarów, ale jednocześnie – poza nimi.

Warto też dodać, że oprócz funkcji terapeutycznej i rehabilitacyjnej, warsztaty odgrywają także ważną rolę w kształtowaniu świadomości społecznej na rzecz akceptacji ludzi z niepełnosprawnością, zwłaszcza intelektualną. Szczególne znaczenie odgrywają w społecznościach, w których stanowią jedyny podmiot przeznaczony dla osób dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną. Obecność uczestników WTZ w przestrzeni publicznej, na ulicy, w transporcie zbiorowym, w punktach usługowych, zakładach pracy służy przełamywaniu barier i normalizowaniu relacji.

Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

W warsztatach terapii zajęciowej osoby z niepełnosprawnościami

uczą się jak być samodzielnym i znaleźć pracę.

Uczestnicy uczą się umiejętności społecznych i zawodowych.

Umiejętności społeczne to na przykład:
rozmawianie, odpowiednie zachowanie w różnych miejscach,
samodzielne decydowanie o sobie.

Umiejętności zawodowe to na przykład:
pisanie na komputerze,
dokładne sprzątanie łazienki,
zmywanie naczyń.

 

W warsztatach powinny być takie zajęcia,
żeby osoby z niepełnosprawnością uczyły się
- wybierać co jest dla nich dobre,
- załatwiać swoje sprawy,
- podejmować decyzje.

 

Uczestnicy powinny spotykać się ze społecznością lokalną.
Społeczność lokalna to osoby, które mieszkają blisko siebie
i blisko warsztatu.

 

Dobre zajęcia dla osób z niepełnosprawnością
- uczą samodzielności

- uczą rozmawiania i spędzania czasu z ludźmi.

Dobre zajęcia są przygotowaniem do pracy.

Rolą WTZ jest pełne włączenie społeczne jego uczestników, z poszanowaniem prawa do samostanowienia, oparte o proces pozyskiwania lub przywracania umiejętności niezbędnych do prowadzenia przez osoby z niepełnosprawnością niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia.

Dzięki terapii zajęciowej i treningom uczestnik nabywa umiejętności niezbędne do samodzielnego życia. Warsztat kształtuje właściwe postawy, przygotowuje do pełnienia licznych ról społecznych, do podejmowania samodzielnych decyzji, formułowania własnych celów i planów życiowych. W warsztacie tworzone są uczestnikom – na miarę ich możliwości - warunki do dokonywania takich wyborów, jak osoby pełnosprawne i kierowania własnym życiem tak jak one. To wymaga uzyskania wsparcia w społeczności lokalnej oraz integracja ze środowiskiem lokalnym. Wymaga także wspierania osób z niepełnosprawnością w uzyskiwaniu kompetencji do samostanowienia, w dążeniu do niezależnego, samodzielnego życia.

Rezultatem i potwierdzeniem skuteczności prowadzonych w WTZ działań w zakresie włączenia społecznego i zawodowego będzie samodzielność społeczna uczestnika i przygotowanie go do podjęcia zatrudnienia.

Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Co trzeba zrobić, żeby osoby z niepełnosprawnością

miały lepsze życie.

 

Trzeba szanować prawa osób z niepełnosprawnością.

Osoby z niepełnosprawnością mają prawo
do podejmowania decyzji o swoich sprawach.

Mają prawo zrobić to co chcą i to czego potrzebują.
Na przykład kupić sobie telefon.

Mają prawo decydować o sprawach
i zajęciach w warsztacie.

 

Pracownicy warsztatów powinni współpracować z uczestnikami.
Na przykład powinni razem ustalać plan działania.

Pracownicy powinni wspierać uczestników w codziennych sprawach.
Na przykład pracownicy

- mogą uczyć gotować,

- mogą pomagać w banku,

- mogą pomóc zorganizować czas wolny.

 

Pracownicy mogą zrobić dodatkowe zajęcia dla uczestników,
którzy już nie są na warsztatach.
Na przykład mogą robić zajęcia klubowe.

 

Warsztaty mogą uczestniczyć w różnych lokalnych wydarzeniach.
Na przykład wszyscy razem mogą
- iść na mecz,
- iść na targi pracy,
- iść na konferencję do urzędu miasta.

Głównymi kierunkami działań w obszarze włączenia społecznego (aktywizacji społecznej) są:

  • postawienie osoby z niepełnosprawnością w centrum wsparcia i poszanowanie jej prawa do podejmowania decyzji dotyczących własnego życia,
  • wzmacnianie podmiotowości i prawa do samostanowienia uczestników warsztatów, czyli umożliwienie uczestnikom realizowania swoich potrzeb i oczekiwań i zapewnienie im prawa do udziału w decyzjach dotyczących funkcjonowania warsztatu,
  • umożliwienie uczestnikom uzyskania kontroli nad całym procesem aktywizacji, w którym plan działania opracowywany jest wspólnie z OzN, na bieżąco omawiany, a uczestnik posiada pełną wiedzę o jego celach i etapach,
  • umożliwianie osobom niepełnosprawnym osiągania jak najwyższego poziomu samodzielności i niezależności w funkcjonowaniu społecznym i zawodowym, a także ich skutecznej integracji ze społeczeństwem,
  • zapewnienie możliwości funkcjonowania w lokalnych społecznościach. Dodatkowym rezultatem takiego działania jest budowanie społeczności otwartych na różnorodność,
  • wsparcie w nabywaniu umiejętności związanych z funkcjonowaniem społecznym np.: trening obsługi urządzeń w miejscach publicznych, trening i doradztwo w zakresie podstawowej higieny, wyboru ubrań, robienia zakupów, zarządzania własnym budżetem, gotowanie, treningi orientacji przestrzennej i samodzielnego przemieszczania się, trening związany z wypełnianiem podstawowych formularzy istotnych z punktu widzenia obywatela, rozumienie dokumentów urzędowych, zakładanie konta w banku, podpisywanie różnych umów,
  • wsparcie w kontaktach ze światem społecznym np.: wsparcie w dotarciu do pracy, lekarza, urzędu itd., trening korzystania z transportu publicznego wraz z radzeniem sobie w sytuacjach trudnych (np. stanie w korkach, przepełniony autobus itd.), zachowania w sytuacjach społecznych (różnice pomiędzy relacjami formalnymi i nieformalnymi, hierarchia w relacjach zawodowych, rozpoznawanie sytuacji przemocy i nadużyć, bycie częścią zespołu itp.), podstawy komunikacji interpersonalnej, wykorzystanie technologii w komunikacji,
  • wsparcie w nabywaniu umiejętności społecznych w ramach spotkań grupowych np.: autoprezentacja, wybór odpowiedniej pracy, organizacja czasu, w tym też czasu wolnego, poszukiwanie pracy, zarządzanie własnym budżetem, podróżowanie, kursy komputerowe,
  • wsparcie w egzekwowaniu praw i interesów np.: w zakresie dostępu do usług wspierających i technologii wspomagających funkcjonowanie, wspierane podejmowanie decyzji, doradztwo zawodowe, doradztwo w zakresie kontaktu z różnymi instytucjami itd,
  • prowadzenie zajęć klubowych dla kandydatów do WTZ oraz uczestników, którzy opuścili WTZ w związku z podjęciem zatrudnienia. Wsparcie w ramach zajęć klubowych powinno nie tylko dotyczyć kwestii zatrudnienia, ale wszelkich innych problemów związanych z samodzielnym życiem jak np.: relacje społeczne, uzależnienia, stres, formy spędzania wolnego czasu, gospodarowanie budżetem, problemy seksualne itp,
  • zwiększenie współpracy z ośrodkami pomocy społecznej, instytucjami rynku pracy i komisjami ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności. Wizyty studyjne w WTZ pracowników pomocy społecznej (MOPR/PCPR) oraz członków powiatowych i wojewódzkich zespołów ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności,
  • obecność WTZ podczas uroczystości lokalnych, uczestniczenie w lokalnych wydarzeniach sportowych i kulturalnych.
Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Co trzeba zrobić, żeby osoby z niepełnosprawnością

mogły pracować.

 

Osoba z niepełnosprawnością potrzebuje trenera pracy.
Trener pracy będzie wspierał osobę z niepełnosprawnością,
żeby dobrze przygotowała się do pracy.
Trener będzie robił różne treningi zawodowe.
Na przykład zrobi trening odkurzania biura.
Może zrobić też praktyki w biurze, w sklepie albo w innym miejscu.

Takie wsparcie trenera nazywa się zatrudnienie wspomagane.

 

Uczestnik i trener powinni razem oglądać różne miejsca pracy.
Potem razem przygotują dokumenty do pracy.

 

Warsztaty powinny współpracować z różnymi miejscami pracy,
żeby uczestnicy mogli lepiej przygotować się do pracy.

 

Kiedy osoba z niepełnosprawnością skończy umowę o pracę
powinna normalnie wrócić do warsztatu.

Głównymi kierunkami działań w obszarze aktywizacji zawodowej są:

  • korzystanie w szerokim zakresie z instytucji zatrudnienia wspomaganego,
  • usytuowanie w procesie rehabilitacji zawodowej instruktora/trenera pracy, który może być osobą funkcjonującą w ramach warsztatu, jak i w PUP, a także w CIS lub NGO. Trener pracy wspiera uczestnika w czynnościach związanych z poszukiwaniem pracy i zdobywaniem kompetencji z tym związanych i współpracuje z pracodawcami działającymi w otoczeniu WTZ. Wspiera uczestnika także po podjęciu pracy w problemach związanych z pracą, współpracownikami i pracodawcą,
  • wypracowanie formuły powrotu uczestnika do WTZ w sytuacji, gdy zakończy zatrudnienie,
  • wspieranie możliwości elastycznego przechodzenia pomiędzy chronionym a otwartym zatrudnieniem,
  • udział w sieciach powiązań lokalnych wspierających zatrudnienie osób z niepełnosprawnościami,
  • prowadzenie działań związanych z treningiem zawodowym/aktywnością zawodową poza warsztatem, w lokalnej społeczności - prowadzenie treningów związanych z pracą poza terenem warsztatu (np. w formie praktyk zawodowych), a tym samym umożliwienie uczestnikom doświadczania pracy w naturalnych warunkach,
  • aktywizacja zawodowa uczestników WTZ poprzez wizyty studyjne, praktyki zawodowe i staże aktywizacyjne, które dają możliwość nabywania przez nich umiejętności praktycznych oraz umiejętności społecznych niezbędnych do wykonywania czynności zawodowych dzięki wykonywaniu zadań w miejscu pracy,
  • wizyty studyjne pracodawców w WTZ i WTZ w zakładach pracy,
  • zwiększenie współpracy z Powiatowymi Urzędami Pracy; wizyty studyjne pracowników PUP w WTZ,
  • rozpoznanie i współpraca WTZ z lokalnymi pracodawcami, potencjalnie zainteresowanymi zatrudnianiem osób z niepełnosprawnością. Edukowanie pracodawców w zakresie praw związanych z zatrudnieniem osób z niepełnosprawnością, dostosowanie oferty WTZ do potrzeb rynku pracy,
  • ścisła współpraca WTZ z ZAZ, spółdzielniami socjalnymi oraz innymi podmiotami ekonomii społecznej,
  • tworzenie ZAZ/spółdzielni socjalnych czy innych podmiotów ekonomii społecznej przy WTZ.
Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Co to jest prawo do samostanowienia

 

Jest to prawo człowieka do bycia szanowanym,
prawo do wolności i decydowania o sobie.

 

Samostanowienie to inaczej decydowanie o swoim życiu.

Samostanowienia trzeba się uczyć.
Na przykład osoba z niepełnosprawnością zdecydowała,
że rezygnuje z zajęć w warsztacie.
Jest to jej decyzja.
Kierownik warsztatu mówi, że trzeba to przemyśleć przez kilka dni.
Osoba z niepełnosprawnością przez kilka dni była sama w domu.
Bardzo się nudziła.
Wraca do warsztatu i rozmawia z kierownikiem.

Mówi, że jej decyzja o rezygnacji była zła.
Osoba sama zdecydowała o sobie.
Potem sama zmieniła zdanie co chce robić.

 

Uczestnicy warsztatów powinni uczyć się samostanowienia.
Pracownicy powinni wspierać i szanować
decyzje osób z niepełnosprawnością.
W warsztatach osoby z niepełnosprawnościami
powinny ćwiczyć umiejętność samostanowienia.

Na przykład powinny decydować:
- w jakiej pracowni chcą być
- co chcą zrobić na obiad

- gdzie chcą jechać na wycieczkę.

Prawo do samostanowienia jest jednym z podstawowych praw człowieka odwołujących się do idei poszanowania godności osoby, prawa do wolności i decydowania o sobie.

Samostanowienie to przede wszystkim możliwość decydowania o swoim życiu osobistym, to prawo do życia własnym życiem, wolnym od ingerencji ze strony państwa i osób trzecich, to „prawo do pozostawienia w spokoju”. W samostanowieniu wyraża się realizacja postulatu o podmiotowym traktowaniu człowieka i kierowaniu się przez niego własnymi racjami.

Prawo do samostanowienia, do samodzielności i niezależności, do uznania podmiotowości osoby i poszanowania dokonywanych przez nią wyborów powinno być w pełni realizowane poprzez umożliwienie osobie z niepełnosprawnością kierowania własnym zachowaniem i kształtowania relacji społecznych opartych na zasadzie wzajemności. Należy podejmować działania niwelujące zbyt duże uzależnienie od innych osób, rodziców, opiekunów, pracowników WTZ czy otoczenia.

Zgodnie z powszechnie przyjętą definicją „samostanowienie jest połączeniem umiejętności, wiedzy i przekonań, umożliwiającym jednostce autonomiczne postępowanie ukierunkowane na cel oraz poddawane samokontroli. Ważna jest świadomość posiadanych przez osobę możliwości oraz ograniczeń w połączeniu z wiarą we własne zdolności i skuteczność działań”. Definicje tą można rozszerzyć określając zasadnicze cechy składające się na samostanowienie, m.in. autonomię, samoregulację, samorealizację.

Istotną, podstawową kwestią w tworzeniu warunków do niezależnego życia jest budowanie i rozwijanie kompetencji do samostanowienia. Samostanowienie nie jest działaniem samym w sobie. Jest to zbiór działań podejmowanych w wielu obszarach procesu aktywizacji uczestników WTZ, nakierowanych na rozwój kompetencji do samostanowienia. Wszystkie działania powinny koncentrować się na umożliwieniu prowadzenia niezależnego życia w społeczności, poszanowania ze strony innych, między innymi kadry WTZ, prawa do samostanowienia i utrzymywania kontroli nad własnym życiem. Aby samostanowienie stało się udziałem uczestników WTZ z niepełnosprawnością intelektualną należy z jednej strony uczyć, rozwijać kompetencje do samostanowienia, z drugiej stwarzać jak najwięcej sytuacji, dzięki którym osoba z niepełnosprawnością będzie mogła wykazać swoją wolę oraz sprawdzić w praktyce nabyte kompetencje kreowania swojej rzeczywistości. Bardzo ważnym elementem przy tworzeniu sytuacji wyborów jest podejmowanie przez OzN decyzji z wielu możliwości. Fundamentalne znaczenie w procesie doświadczania podejmowania decyzji ma poszanowanie wyborów przez osoby wspierające, kadrę WTZ.

W kolejnych rozdziałach (roz. 4 i 5) zawarte są szczegółowe wskazówki, jak w codziennej praktyce powinno być zapewniane prawo do samostanowienia. Odnosi się ono zwłaszcza do:

  • Przeprowadzania diagnozy uczestnika i tworzenia Indywidualnego Programu Rehabilitacji, uwzględniających:
    • aktywny udział uczestników w  tworzeniu własnej diagnozy, IPR, jego modyfikacji i oceny realizacji,
    • uwzględnienie w IPR działań związanych z budowaniem samoakceptacji i niezależności w celu dochodzenia do samoświadomości, której celem jest samostanowienie, wypowiadanie się we własnym imieniu oraz self-adwokatury na miarę swoich możliwości,
    • uwzględnienie przy ocenie realizacji IPR zmiany w funkcjonowaniu uczestników w tym zakresie.
  • Realizacji IPR z uwzględnieniem:
    • zagwarantowania aktywnego udziału uczestników w funkcjonowaniu WTZ
    • zapewnienia aktywnego udziału w lokalnej społeczności,
    • nabywania kompetencji do samostanowienia poprzez ćwiczenia i treningi umiejętności niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania,
    • wzmocnienie postaw wspierających rodziców i osłabienie postaw opiekuńczych,
    • przygotowania do podjęcia pracy.
Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Co trzeba zrobić żeby osoby z niepełnosprawnością
mogły nauczyć się samostanowienia

 

Pracownicy warsztatów muszą przemyśleć,
jak wspierać osoby z niepełnosprawnością,
żeby mogły decydować o sobie.

 

Pracownicy powinni uczyć podejmowania decyzji.
Na przykład osoba z niepełnosprawnością
może sama zrobić zakupy na obiad,
a potem musi przygotować z nich obiad.

 

Pracownicy powinni przygotowywać
dobre dokumenty dla uczestników.
Każdy uczestnik będzie miał swój
Indywidualny Program Działania.
Pracownicy przygotują go razem z uczestnikiem.
Wszyscy powinni robić to co jest napisane
w Indywidualnym Programie Działania.

 

W warsztatach uczestnicy powinni decydować
o sobie i sprawach warsztatowych.
To znaczy uczestnicy powinni wybierać co chcą robić.

Świadomość, wiedza, umiejętności komunikacyjne oraz orientacja pracowników WTZ na wspieranie OzN w ich samodzielności jest warunkiem, aby mogły one funkcjonować poza środowiskiem rodziny i otoczenia. Pracownicy WTZ muszą zdawać sobie sprawę z tego, że największy wpływ na zmianę myślenia i działania mają w stosunku do samych siebie. I na tym swoje działania winni koncentrować. Czyli nie zmiana sposobu funkcjonowania rodzin i społeczności powinna być ich celem, lecz to jakie warunki sami mają stworzyć, aby OzN mogły skutecznie włączać się w życie społeczności.

Tworzenie warunków do samostanowienia opiera się o dwa obszary:

  1. uczyć, pokazywać i dawać możliwość doświadczania, jak korzystać ze samostanowienia.
    Uczyć poprzez doświadczenie w podejmowaniu decyzji (i ponoszeniu konsekwencji ich) np.: w prowadzeniu treningów z tym związanych, stwarzaniu sytuacji w których konieczny jest wybór, dawaniu możliwości samodzielnych zakupów, decydowaniu o tym co zjedzą na śniadanie, wyboru pracowni, w której ma się zajęcia, współtworzeniu IPR i wielu innych. To po stronie pracowników WTZ leży kreowanie przestrzeni, w której, w warunkach bezpiecznych, będą mogli wyżej wymienione realizować a przez to nabywać odwagi i doświadczenia.
  2. stwarzać OzN przestrzeń i dbać o to by w tej przestrzeni mogli podejmować decyzje.
    Każde działanie pracowników WTZ winno być nacechowane dbałością o ciągłe stawianie OzN w sytuacji wyboru. Ważne jest, by wybór ten nie ograniczał się do wąskiego zakresu form działania akceptowanego przez kadrę WTZ. To ma być wybór pomiędzy wieloma możliwościami. Możliwościami, które należy osobie pokazać, ponieważ może ich nie znać. To, że uznamy podjęte przez osobę z niepełnosprawnością wybory oraz że wesprzemy ją w realizowaniu tego, co chce jest miarą uznania jej samostanowienia w codziennej pracy w WTZ.
Wprowadzenie: Wprowadzenie
język migowy: język migowy
tekst łatwy do czytania: tekst łatwy do czytania ETR

Niektóre osoby z niepełnosprawnością
mają trudności w komunikowaniu się.
W Polsce jest ustawa o zapewnieniu dostępności
osobom ze szczególnymi potrzebami.
To znaczy, że dla osób które nie mówią,
trzeba przygotować specjalne urządzenia do pomocy.

 

Jest w niej napisane, że warsztaty powinny sprawdzić
czy są dobrze przygotowane dla osób ze szczególnymi potrzebami.

 

Po sprawdzeniu trzeba napisać raport
i przemyśleć co zmienić,
żeby osoby z niepełnosprawnością
mogły się porozumieć z innymi.

 

Pracownicy warsztatów powinni nauczyć się
jak porozumieć się z osobą, która nie mówi.

Na przykład dla niektórych osób można kupić
specjalne obrazki.
Dla niektórych osób z niepełnosprawnością
mozna kupić specjalne urządzenia
żeby mogły porozumieć się z innymi.

Warsztaty powinny przygotować specjalne urządzenia
dla osób niepełnosprawnych ze szczególnymi potrzebami.

Ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami określa środki służące zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami oraz obowiązki podmiotów publicznych w tym zakresie.

W tym zakresie WTZ powinien:

  • Opracować raport dostępności na podstawie audytu dostępności lub własnej wizji lokalnej;
  • Przygotować planu działania;
  • Opracować harmonogramu działań dotyczących zapewnienia dostępności;
  • Ustalić źródła finansowania.

Sposobem niezbędnym do zwiększenia autonomii decyzyjnej OzN jest likwidacja barier w komunikowaniu się.

Komunikacja alternatywna i wspomagająca (AAC) to grupa metod, które umożliwiają osobom niemówiącym lub mówiącym w ograniczonym stopniu porozumiewać się z otoczeniem. Polega na używaniu w komunikacji znaków opierających się na gestach, obrazach, symbolach, przedmiotach. AAC pomaga osobom z zaburzeniami mowy wyrażać swoje myśli, uczucia oraz podejmować samodzielne decyzje.

W zakresie likwidowania barier w komunikowaniu się warsztaty powinny wykonać następujące działania:

  • przeszkolić kadrę WTZ z zakresu komunikacji alternatywnej, zgodnie z potrzebami uczestników WTZ, w tym z języka migowego,
  • wyposażyć WTZ w urządzenia i sprzęt służący komunikacji alternatywnej, zgodnie z potrzebami uczestników.